Ons buffy doet het weer. Vol 50% verwachting ( de andere 50% had zich voorbereid op nog een weekje Ankara door (on)voorziene omstandigheden ) kwamen we vrijdag bij de Nissan ( of Nussan volgens Nicole want de i is zonder puntje en dan spreek je hem als volleerde Turk als een uh uit… ). Wederom onthaald door de halve garage, monteurs nog net niet in hun nette pak maar wel met aardigste glimlach en vol verwachting wat die Peppi en Kokki uit NL van het resultaat zouden vinden. Lichtelijk nerveuse chief werkplaats laat ons het resultaat zien en meldt dat boven verwachting toch garantie kan worden gegeven en de kosten 450 euro lager zijn uitgevallen als voorspeld. Auto terug op de brug om alles te laten zien wat er gebeurd is en ons wordt een fijne reis toegewenst. Omdat we nog even cash moeten halen nemen we gelijk maar 2 taarten mee omdat we bijna beste vrienden geworden zijn en met lichte tranen worden we uitgezwaaid, hopelijk tot nooit meer ziens (das nou ook nie aardig, maar wel hendig want anders halen we Iran nooit voor de winter ). We kunnen dus onze fantastische parkeerplaats die camping genoemd wordt en die we heel de week bijna alleen bezet hebben verlaten, gelukkig maar want de laatste avond is de camping overgenomen door de Italiaanse bejaardenmafia ( alle respect voor 65+ ers, maar niet als ze in colonne onder begeleiding met minstens 15 campers van > 7 meter onze relax-flex uitrustplaats komen confisqueren, elkaar aftroevend met automatisch roterende satelliet schotels op het dak waarmee ze in den vreemde toch nog Berlusconi kunnen bewonderen, je zou maar een dag zonder je dictatuur moeten… ).
Even ademhalen want dat was een te lange zin.
Met millimeter werk weten we ons van de camping af te rijden tussen de schotels, kukkidenttubes en tenaladie afvalemmers door. We zijn weer op weg en ons buffy rijdt weer als een droom. Wel een tandje of 12 langzamer als eerst maar dat maakt het alleen maar relaxter. Op weg naar Bogazkale, een Unesco site waarvan het resultaat van de vindingen in het Anakara Anatolies museum liggen waar we alle tijd voor hadden gehad om langs te gaan. Museum was super, net zoals de rest van Ankara ( best leuk, vindingen van 8 tot 10.000 jaar oud ), maar Unsesco site wordt afgeschermd door een dorp vol wanhopige tourist proppers. Gelukkig worden we bij binnenkomst gelijk een camping opge-propt die wel heel flex is, een apelboomgaard, waar een uurtje later ( wij hebben inmiddels met iedereen in het dorp Thee gedronken en van iedereen een kaartje gehad zodat we ze kunnen bellen voor de tour touristiek de volgende dag ) een groep fietsende Belg-buren arriveren ( Nederlanders komen aan, Belgen arriveren ). Fietsers ontvangen wij altijd met de boodschap “Koud pilske, want ik neem aan dat er geen koelkast tussen uw derrieur zit ?” dus dat is gelijk weer vriendschap. Getrouwd stel met 2 kinderen ( van ca 5 en 3 ) waarvan die van 5 ook zelf op de fiets zit!, die voor een aantal weken door Turkije fietsen; de andere een Paul die besloten heeft in 5 jaar van België naar Alaska (http://www.paulswereld.be/) te fietsen……het baas boven baas verhaal gaat altijd weer op. Blijken voornamelijk dezelfde instelling te hebben als wij, niks moet, alles mag, niet linksom dan rechtsom en anders toch niet, boeiend! Leuke lui en leuk praatje gemaakt. De volgende dag naar de Hatattiten hoofdstad ( Unesco erfgoed dus ) gereden om even te kijken naar de archeologische afgravingen….boeiend…..gas erop en door naar de kust naar Samsun, waar we, omdat we inmiddels gelukkig vloeiend Turks spreken en de politie geen woord meer over de grens spreekt, toch nog een zeldzame camping kunnen vinden waar we (wordt hoe langer hoe erger ), de attractie van de camping worden. Heel de camping staat vol met Turkse plattelanders die naar de Zwarte zee op vakantie gaan en een camper…..met een stel Nederlanders….en dan nog wel zo’n bakkie met een bakkie erop….dat is smullen, dus de monden vallen weer open, handen worden geschud, vloeiende gesprekken worden gevoerd en iedereen is weer blij. Omdat we naast de disco prominent in het zicht worden geparkeerd worden, kunnen we ook de hele avond de stoelendans in de disco volgen die serieus ca 3 uur duurt. De winnaar, volwassen vent is uitzinnig van vreugde, en dat op kopjes Thee ( want alcohol is op de camping niet echt populair, een enkel jong NL stelletje daargelaten…. ) ! Vet lachen dus! Door naar de volgende camping na één van de laatste zee douches voorlopig, want langzaam gaan we weer landinwaarts. Plaatsaanduiding van de bestemmingscamping van die dag is wederom supervaag ( je zit er zo 100km naast, ook MET navigatie ) en na 2 keer vragen bij benzinepompen springt een local in zijn auto en gebaard ons hem te volgen ( anders vinden we het nooit denkt hij ), dat klopt blijkt achteraf. Na een half uur over steeds smaller wordende bergpaadjes achter hem aangereden te zijn stopt hij en verteld ons dat we nog 9 kilometer naar boven moeten en dat we er dan zijn, blijkbaar moeten we naar de top van de berg ( ca 1620 meter hoog ) over niet verharde wegen, even een test voor onze buffy. 
Terwijl we over een schitterende route naar boven tuffen met ca 5km/h worden we regelmatig begroet door locals en op het laatst ook aan de kant gezet door enthousiaste peppy die Oostenrijkse Turk (Yasha) blijkt te zijn met ook een huis op de top. We MOETEN langskomen, hij gaat voor en zal één en ander vast regelen en zorgen dat we vinden wat we zoeken. Als we eenmaal boven komen heeft hij in het 10huizen dorpje waar we moeten zijn geregeld dat we onder bescherming van de moskee, naast de waterpomp kunnen staan en met rust gelaten worden door de locals waarvan af en toe de kin op de grond valt (WTF (sorry kids) is dat nu voor een wagen!). Perfecte plek, topje van de berg, volledige rust en iets verderop worden we een café ingesleurd om iedereen een hand te geven en daarna na de verplichte Thee mee aan tafel te gaan omdat er weer een onschuldig lammetje heeft moeten sneuvelen, het is feest tenslotte! 
De camping blijkt een Turks-toeristen-feest-hotel een stuk verderop te zijn waar we anders op de parkeerplaats hadden moeten staan, maar nu staan we 100 keer beter. Nog wel even bij het hotel langs geweest met Yasha om een biertje te gaan drinken en de lokale dans te oefenen waar Nicole en ik ook echt even niet onderuit komen. Top avond (behalve dat volksdansen dan maar zoals ze hier zeggen ..Allah ). De volgende dag bij de bakker ( 1 van de 10, om precies te zijn 1 “café”, 1 “bakker”, 1 ”slager”, 1 ”supermarkt”, 1 “restaurant” en een paar boeren die onderling elkaar bezig houden, hoe simpel kan het leven zijn ) een brood gehaald wat terplekke met pizzaplank de steenoven in geschoven wordt en een kwartiertje later klaar is, eat that Albert Heijn! Beste broodje kaas ooit!
Anyway, voor ik in superlatieven blijf vervallen, het was er 8 graden, continue of mistig of regenachtig en er was werkelijk geen ruk te doen. Naar 2 dagen helemaal uitgerelaxed te zijn dus doorgereden ( tranen, handen schudden, naar 9 kilometer afdalen weer 2 keer handen schudden in 10 seconde met onze wegwijzer van de heenweg die nog steeds langs de weg zat te wachten) naar Trabzon waar we nu weer aan het kijken zijn waar we de komende tijd naartoe kunnen en willen.
Julie horen van ons ( misschien de volgende keer wel iets korter van stof, maar we hadden wat tijd over ;-)
Laterrrrrrrrrrrrrrr
dinsdag 11 augustus 2009
Kukident en tena ladies en handen schudden tot ze eraf vallen
donderdag 6 augustus 2009
Ziekenbezoek
Inmıddels zijn er al een aantal reacties op de prıjsvraag bınnen en we hebben een paar kanshebbers.
Rıcks orginaliteitsprijs zit er aan te komen, je had alleen niet verder van de waarheid af kennen zitten.
John, goed antwoord, alleen de verkeerde vraag.
Cindy, sorry, er lezen ook kinderen mee!
RJLS, goed gekokt, alleen was niet de oorzaak maar je kent ons goed naar een aantal jaren samen camperen.
M&B, pootje hinkt nog een beetje maar het gaat al beter met em.
Marco, zo wordt je nooit een manneman. Lees eens een autoboek!
Vero&May.....infadels, hieronder een ziekenhuis foto van ons bakkie.
D,H en C, we zijn inderdaad verbaast dat we hier al een week zitten...snel....Breda 0 points ;)
W&I, aan de waterpijp gezeten op een doordeweekse dag...gras ???
JWJB, nee, het was nie de Titanic nie, bijna goed...
We hebben dus eigenlijk alleen maar winnaars zoals jullie zien. Helaas geen inleg ( wel bedankt Ron!, al was je te vroeg met het overmaken dus dat telt niet mee maar de lunch smaakte goed ;) dus iedereen krijgt eigen geldje deze keer!
Inmiddels zijn we vaste Ankara-naren geworden. Kennen elke uithoek van de stad en kent de Turkse taal ook al geen geheimen meer voor ons...Ahum...maar we're getting there.
Morgen is ons bakkie klaar (als het goed is) en kunnen wij weer back on the road again, een smak geld en een illusie armer, een ervaring en een hoop locals als vrienden rijker!
To be continued.....
PS1 : Ik heb eindelijk mijn Kokki gevonden, sorry Toos, de echte Kokki staat tegen woordig bıj meneer AtaTurk op wacht ın het zonnetje 
PS2 Thanks voor alle Happy B smsjes, berichtjes en mailtjes!
PS3 Anouck, bedankt voor de Breda update en al mooie kralen voor je gezien jammer dat ze 3400 jaar oud waren, dus net ıets boven budget ;o)
Garage Day !
Zoals in de puzzel prijsvraagfoto te zien is, is onze buffel ziek, agussie! Na een lange dag rijden
kwamen we op een camping (lees : achtertuin hotel) net onder Ankara erachter dat de campert wel erg ver achterover hing, luie dag of toch iets meer aan de hand? Gelukkig heb ik mijn technische expert bij me die als een echte monteur direct onder de auto schuift en met zijn ervaren oog direct zag dat er een vette scheur in de chassisbalk zat, oops, mjah op dat moment niets aan te doen, tis al in de avond dus de braai aan en fleske Efes opengetrokken, morgen weer een dag.
De volgende dag met alarmlichten aan en 10km/h naar dichtstbijzijnde lokale garage gereden, de dag daarvoor knalde we nog over de snelweg en sinds de scheur ontdekking.... uiterste voorzichtigheid ;o).
In de garage straat kwam zoals ondertussen gewend iedereen weer voor hulp aan rennen en binnen 10 seconde stond de auto op een omgekeerde brug, ofwel gat in de grond. Met gebaren en tekeningen alles uitgelegd, no problem OKEE, natuurlijk en na een half uurtje lassen en een extra plaatje erop wastie weer genezen verklaard; en dat voor maar 10 euries, koopie! Doorgereden naar Ankara naar de Nissan-dealer voor extra check up, want hij mot tenslotte wel een dikke 600 kg op z'n rug mee zeulen voor de nog geplande 8000km enkele reis. Ook daar waren we de lokale attractie, liet heel de werkplaats alles uit zijn handen vallen en ontfermden zich over ons met deze keer een "tolk" aan de telefoon. Scheur was nog niet helemaal gefixed, maar voor 50 euro zou het probleem in een uurtje verholpen zijn. Tijd dus om ff te gaan lunchen en Bas zijn Arie Boomsma baard te laten trimmen bij de lokale kapper (jaja, Arno eindelijk een snapshot voor op http://www.scherendeheren.net/ , komt eraan ;o)). Terug naar de Nissan garage, tolk is inmiddels gearriveerd en Bas staat met 10 man om zich heen proberen te verstaan tussen schuur, las en boor geluiden...wat's kebeurd? Grappig om te zien hoe verder we in Turkije komen ik steeds meer als bijzet tafeltje wordt gezien maar wel wordt behandeld als een prınsesje, girlpower!Probleem groter dan gedacht, andere chassisbalk ook gescheurd, werd gedemonstreerd door de
buigproef. Naast deze scheuren zaten er nog een hele hoop kandidaatscheuren in wording...totaal
plaatje dikke week vast in Ankara (met huurauto) en een maandje korter op reis... Gelukkig kunnen we ons altijd weer makkelijk bijstellen en elk nadeel heeft zijn voordeel, eindelijk rust in de tent!
Tijdens een van onze Flair, Viva, Linda, whatever momenten, kwam boven drijven dat we voor deze BnN tour allebei het gevoel hadden van, nou we zien wel hoever we gaan komen en dat gaan we inderdaad wel zien, geen planning meer, genieten van het moment en wat er morgen gebeurd zien we dan wel weer, daar komtie weer...Carpediem. Zoals het er na uit ziet is het op advies van experts niet verstandig de Afrikaanse wegen te gaan beproeven, wat we inmiddels zelf ook wel verzonnen hadden, dus blijven we in het midden-oosten hangen...ach Afrika, did it done it en zo 2008! DUH!
Wat heb je na zo'n garagedag nodig, lijkt $%$_&%$ wel een werkdag van 10 tot 5, een drankje,
ondertussen zijn er Slovenen op de camping bijgekomen dus de homebrewed blueberry schnaps
kwam op tafel. Wij gaan ons deze week storten op het lokale leven in Ankara omgeving en ons
Turkse woordenschat verder uit te breiden dan Hallo en Dankjewel!
Keep yah posted!
BnN
zondag 2 augustus 2009
Prijsvraag van de dag
Allahaısmarladık
Leia Mais…
vrijdag 31 juli 2009
Horten en stoten
Eergisteren zijn we in Turkije aangekomen, voor het eerst een echte echte grens ( ja, er staat 2 keer echte ), met tussen Griekenland en Turkije een soort gedemilitariseerde zone van een kilometer of 2 en diverse checkpoints. Allemaal heel vriendelijk ( behalve de lijer die de stickertjes voor de Visa verkoopt maar die heeft thuis waarschijnlijk niks te zeggen) maar wel groot vertoon van militair/bureaucratie etc etc. Weet het niet 100% zeker maar volgens mij is Turkije nog kandidaat voor de EU dus ben benieuwd hoe dat veranderd als ze echt lid worden. Zullen ze toch echt vriendjes met de Grieken moeten worden en andersom lijkt me.
Anyway, tot nu toe is Turkije superrrr. Mensen zijn top ( rijden als gekken maar wel aardige gekken ), helpen je overal waar het maar kan. Istanbul is een schitterende stad, oosterse sfeer is al te proeven, perfect eten, waterpijpje erbij, helaas maar een paar uur daar besteed te hebben, net zoals Joset zijn wij op kosten van de Rabobank gegaan….maar wij moeten het WEL terugbetalen ( en dat reisje van Joset ook nog eens ben ik bang ). In 1 dag 3 keer in europa en 3 keer in klein Azië geweest (diesel halen met taxi aan de overkant en het normale door de stad rondrijden en verdwalen), is me nog nooit gebeurd!
Zeg heb jij de Bosperus gezien, tis een heel mooi beesje.. ?
Eerste camping waar we stonden werd gerund door Manuel ( Fawlty Towers ), stuiterende blije peppi die 1 woord engels sprak/riep…. OKEE. Blijkbaar kun je met dat ene woord gewoon volzinnen maken, bijvoorbeeld door het 5 keer achter elkaar te roepen. OKEE, OKEE, OKEE…..OKEE…OKEE? Altijd lachen met Manuel J. Tweede camping waar we nu staan (Sile, in het groene paradijs aan de zwarte zee) is meer een Kennel, zitten meer honden ( van de eigenaar ) als mensen op de camping, wel OKEE, maar tijd om door te rijden naar Ankara! Weer een dagje city trippen en dan naar lang wikken en wegen door Kapadocië richting Iran. We proberen elke dag te eindigen op een camping, is wel het relaxed, maar af en toe is dat een beetje passen en meten met de route want soms liggen ze 1000km uit elkaar. Vandaag denk ik ca 300 km het binnenland in, dus we gaan eens koffie pakken en nog even een zee-douche nemen!
Tesjekoer voor de aandacht ( mijn spelling zal wel voor geen meter kloppen maar fonetisch kun je er bij de meeste mee Turken terecht ) !
BnN
P.S. Arno, de helft van de kaarten tot nu toe KAN ECHT NIET, ontplofte mollen, drag queens in Volendam ! Briljant gewoon ;-)
P.S.2 : Nicole blijft hier wonen. Sinds de vraag waar ik vandaan kom, Nederland dus, en daarna de reactie van meneer Turk : "and she must be from heaven" wil ze ineens hier blijven...DUH
Respect !
Zoals sommigen al weten gebruiken wij onze blog lang niet alleen voor het opsommen van de eindeloze reeks dingen die we meemaken zien en waar we langskomen (af en toe wel, maar dan is het ook 40 graden en moet het verhaaltje er in 10 minuten op), maar ook voor ongenuanceerde meningen, oordelen, frustraties en andere zaken.
Terwijl wij door de pijpelaantjes van Istanbul met zonder diesel op zoek naar een benzinepomp stilvallen en met hulp van tientallen Turken een topdag beleven en een cursus in hulpvaardigvaardigheid krijgen zijn er altijd weer mensen die de kroon spannen en het voor elkaar krijgen de onverdeelde aandacht van onze blog te krijgen ( en dat zonder komma’s , even ademhalen nu…. ).
Gisteren hoorden we dat ons Anjas gecarjacked is in ons eigen Breda. Een stelletje losgeslagen malloten meende het normaal te vinden twee meisjes thuis voor de deur in elkaar te meppen en vervolgens er met hun auto vandoor te gaan, Anja en vriendinnetje gehavend achtergelaten. Type super agressiefjes die meteen vol beginnen te hakken en naar niets of niemand kijken behalve naar zichzelf en eigen gewin. Klinkt als het type gastjes wat de hele dag RESPECT loopt te roepen en te schelden dat ze niet gerespecteerd worden terwijl ze nog nooit iets gepresteerd hebben. Ik zou zeggen RESPECT voor piet polies die alert reageerde en ze later klemgereden heeft en in ieder geval 2 van de drie idioten vast heeft gezet ( hopelijk raken ze de sleutel kwijt van de cel! ). Misschien dat mijn mattie Marco zijn beproefde en rijksgecertificeerde heropvoedingstechnieken tweemaaldaags toe kan gaan passen door een uurtje op ze te gaan zitten, kijken of ze respect krijgen. Anyway. BN de Stem
RESPECT voor ons Anja en een dikke X.
BnN
Leia Mais…Zen en de kunts van het naaien.
Voor de duidelijkheid, dit stukje gaat niet over Tantra Sex of aanverwante zaken, maar over meditatief fournituren. Ergens langs de Griekse kust tussen Tessaloniki en Alexenderpouli is het Zen gevoel van de 6 maanden vrij toegeslagen. Het grote onthaasten is begonnen, de flex is 100%. Door chronisch gebrek aan internet, schitterend weer, supervriendelijke Grieken, perfect eten is eindelijk het gevoel er dat niets meer moet, alles mag en haast iets van lang geleden was.
Ik ben dan ook begonnen met fournituren voor gevorderden! Zoals meestal kunnen wij op de vraag `hoeveel kleren neem je mee´ antwoorden : ‘bijna niks’. Zo ook nu dus, maar helaas staat mijn favoriete broekie aan alle kanten op uit elkaar vallen. Gelukkig had ik van vooruitziende mensen nog een mooie, eigenlijk voor op het hoofd van een oliesjeik bedoelde, theedoek gekregen die bij deze gesneuveld is en als nieuwe lapjesdeken voor mijn short gaat fungeren. Vol verbazing heeft Nicole drie uur zitten kijken hoe ik een naaimachine imitatie gedaan heb, met als resultaat een nieuwe broek die voor minstens 50 eurie in de rekken zou moeten hangen. Niks zo goed om te relaxen als een beetje een broek in elkaar te zetten en ondertussen alles op een rijtje te zetten.
Daarnaast was het het ultieme wat tijd voor jezelf moment. Sinds kort ben ik namelijk naast Nicole der beste vriendje, kluskoning ( nou, beetje dan ), keukenprins en toy boy ook noodgedwongen haar beste vriendin geworden. Avonden vullen zich met Flair achtige gesprekken met als begin “Wat voel je dan” en dat het dan de bedoeling is dat je echt antwoord geeft en het ook nog terugvraagt in plaats van doorzapt naar extreme sports channel. Weer een verdieping zullen we maar zeggen ;-)
Omdat fournituren voor mannen niet zo goed in de Griekse cultuur past zijn we maar doorgestoomd naar Turkije, alwaar ik hoop een baantje bij meneer Gümus te krijgen in zijn naaiatelier. Als ik hem vertel wat ik van Rita vind maak ik een goede kans denk ik.
Laterrrrrrr
Leia Mais…
